سلام  

اوه ... 

بلاخره یه مرخصی شهری گرفتیم و فرصتی شد بیام و چند کلمه ای بنویسم.   

 اینجا تنها چیزی که منو ناراحت می کنه نه دلتنگیه و سختی سربازی. اینه که شخصیت آدمو خورد ی کنن حالا چه تو پادگان باشی و چه بیرون از اون. همه ی آدما سربازا رو به یه چشم دیگه نیگا می کنن همه متلک می اندازن بعضی ها هم که فحش میدن .  

آدم واقعا اینجا سر خورده میشه 

تو این چند مدت داشتم فکر می کردم زندگی  چه درس هایی به من داده. 

 و اینا مهم ترین درسایی که من از زندگی گرفتم:  

• قرار نیست معجزه ای اتفاق بیافته پس خودتو گول نزن 
• وقتی با خدا قهر می کنی خدا هم یه جورایی باهات قهر می کنه.وقتی آشتی هستی اونم آشتیه! 
• آدمای با فهم و شعور خیلی کمتر از اونی هستن که بقیه مردم فکر می کنن(اینو به عینه تو سربازی درک کردم)
• هر لحظه ی زندگی آدم غیر عادیه پس باید با این غیر عادی ها کنار اومد 
• دنیا بر پایه هیچ استواره پس نباید به چیزی دل بست 
• همیشه و همیشه باید حواسمون به زیپ دهنمون باشه که بی جهت باز نشه  
• از زندگی درس گرفتم که هر آدمی متفاوته ولی من بیشتر از بقیه متفاوتم 
• اگه آدم بخواد همیشه یه دلیلی برای شاد بودن وجود داره (حتی اگه حین آموزشی باشی) 
• بهترین روش برای آسوده بودن تنهاییه  
• هیچ کس حق دخالت و تصمیم گیری در زندگی کسیو نداره.تنها می تونن مشورت یا پیشنهاد بدن همین!
• بیشتر درس هایی که زندگی به آدم میده تلخه اگه شیرین باشه ما آدمای فراموشکار زود از یاد می بریمش   
• و این نیز بگذرد ...

شدم مصداق واقعی این شعر:

تردید من برگ نگاه

می روی با موج خاموشی کجا ؟

ریشه ام از هوشیاری خورده آب

من کجا فراموشی کجا

دور بود از سبزه زار رنگ ها

زورق بستر فراز موج خواب

پرتویی ایینه را لبریز کرد

طرح من آلوده شد با آفتاب

اندوهی خم شد فراز شط نور

چشم من در آب می بیند مرا

سایه ترسی به ره لغزید و رفت

جویباری خواب می بیند مرا

در نسیم لغزشی رفتم به راه

راه نقش پای من از یاد برد

سرگذشت من به لبها ره نیافت

ریگ باد آواره ای را باد برد

چهار سال پیش ،بعد از دوسال سگ دویی تونستم کارت معافی بگیرم.

اما بعدش یه نامه فرستادن دم در خونه که یا با پای خودت میای نظام وظیفه یا اینکه کت بسته میاریمت. منم رفتم اونجا و پرسیدم چی شده؟ اونا هم یه بخشنامه نشونم دادن و گفتن این قانونی که شما توسطش معافی گرفتین لغو شده و همه کارت هایی که قیلا هم صادر شده باطله و شما باید بفرمائید خدمت سربازی!!!

از اونجایی که هیچ جای دنیا اینجوری نیست که وقتی قانونی لغو میشه تمام کسانی که از این قانون پیروی کردن مجازات بشن، مردم شکایت کردن و خلاصه دولت فهمید که عجب کار احمقانه ای کرده و یه جوری بی سر و صدا همه کارتا رو پس داد تا بیشتر آبروی خودشو نبره.

اما در همین اثنا که داشتن کارتا رو پس میدادن و من خوشحال که دوباره کارت معافیتم بر می گرده از طرف دانشگاه یه نامه اومد و توش نوشته بود: بنا به در خواست سازمان نظام وظیفه از تحصیل شما ممانعت به عمل می آید !!!

منم بلند شدم و رفتم نظام وظیفه پرسیدم اینبار قضیه؟ چیه اونم گفت که : شما فریبکاری کردی و همینکه ما بخشش کردیم و زندان نمی فرستیمت خودش کلیه و باید دست بوس ما باشی. تو اومدی در حین تحصیل اقدام به معافیت کردی و این خلاف قانونه!.منم گفتم که تمام  اقدامات رو قبل از دانشگاه انجام دادم و فقط تاریخ کمیسیون ۱۹ مهر بوده یعنی ۱۹روز بعد از ثبت نام، که اونم دلیل بی خیالی و پاسکاری های الکی شما بوده و تازه خود شما گفتی که اگه تمام کارا رو قبل دانشگاه بکنی مشکلی نیست نگفتی؟ اونم گفت گیرم گفته باشم کو مدرکت؟ می خوای برو شکایت کن!!

رفتم دانشگاه و گفتم من چکار باید بکنم. گفتن ما دستور اکید داریم که نزاریم شما ادامه تحصیل بدی و تنها کاری که می تونیم اینه که انصراف بدی تا شاید بعد ها یه دانشگاه رفتی واحد هاتو تظبیق بدی.

منم انصراف دادم و برا کنکور خوندم و اتفاقا دانشگاه هم قبول شدم و همون شهر و همون رشته که همیشه می خواستم برم. اما از اونجایی که کشور ما خیلی شیر تو شیره(یا هر حیوان دیگه) قانون جدید بلافاصله بعد از قبولی من صادر شد که دانشجویان انصرافی پسر حق ثبت نام مجدد دانشگاه ندارن مگر اینکه دارای کارت معافیت باشند(شانسو می بینید!!)

گفتم به جهنم میرم خدمت، چون برای سرباز معلمی فرصت مناسبی بود و منم معدل خوبی داشتم مدارکم رو فرستادم، اما بجای برگ اعزام یه کاغذ بریده که با خط خیلی بد  توش نوشته شده بود به معاونت وظیفه عمومی استان مراجعه کنم, برخوردم. باز رفتم نظام وظیفه و کاشف به عمل اومد که کارتم رو که فرستاده بودن برا ابطال گم شده!! و تا تکلیف اون معلوم نشه نمیشه اعزام بشم. و اینجوری شد که سرباز معلمی هم ماسید.

بعد از چند ماه الافی و برو و بیا بالاخره  برگ اعزام واسم اومد و من افتادم جهرم . اونجا که رفتم بعد از یه روز آزار و اذیت از بین ۱۵۰ نفر اعزامی، برگه منو دستم دادن و گفتن مدارکت ناقصه برگرد برو تا دوباره بندازنت یه جای دیگه .مشکل از برگه واکسنم بود ۱۰سال تاریخ داره و من ۴ سال پیش زده بودم (یعنی همون وقتی که می خواستم کارت معافی بگیرم) هنوز ۶سال دیگه مونده بود اما اونا ازم قبول نکردن و نمی دونم چرا تو بندر وقتی می خواستن اعزام کنن گفتن مشکلی نداری که بعدش این همه راه نیام.

حالا بعد از پشت سر گذاشتن این همه مسائل  امروز دوباره روز اعزاممه باید برم 18 ماه برای کشورم خدمت کنم چرا که دارم از اکسیژنش استفاده می کنم نه چیز دیگه ! نمی دونم چه جوری حساب می کنن که این همه در میاد

اگه خدمتم تموم شه از این کشور می روم و دیگه هیچوقت بر نمی گردم. دلیلش هم می تونین حدس بزنین.

اما در اولین فرصت میام و به وبلاگ سر می زنم و چیزی که منو خوشحال می کنه نظر ها و حرفای قشنگ شماست که امید میده پس خواهشا نا امیدم نکنین . حتما از اونجا براتون می گم اما فعلا باید برم ...

شاید باورتون نشه ولی من خیلی از وقت بی کاریمو می شینم آهنگ گوش میدم و حالا که با خودم فکر می کنم حدودا سه جهار ساعت در روز کارم آهنگ گوش کردنه و برام مهم نیست ایرانی باشه یا خارجی، با کلام باشه یا بی کلام . میخواد تو هر زمینه ای که باشه . اما کلا آهنگ هایی که لحن غم انگیزی داره بیشتر خوشم میاد. تو کامپیوترم بیشتر از بیست سی هزار ترانه ریختم.

این چند روزه یکی از دغدغه های فکریم این شده که چند روز دیگه  که رفتم خدمت چطور از ترانه هام خداحافظی کنم.

از لابه لای این همه ترانه هفتاشو که خیلی دوست دارم اینا هستند ازتون می خوام هر وقت فرصتی کردین برین گوش بدین که به قول معروف دوستان به جای ما باشند

البته اینا زیاد ترتیب نداره چون همشونو به یه اندازه دوست دارم

1. ترانه اولی آهنگ عزیزم با صدای امید: یه موسیقی رویایی با یک صدای بدون نقص، مطمئنم همتون شنیدین اما میگه:

                   می خوام تو دریای چشات تا جون دارم شنا کنم

                                                 می خوام حساب خودمو از عاشقات جدا کنم

                  فدا شدن برای تو دلیل زنده بودنه

                                                   می خوام عشقو جنونمو راهی قصه ها کنم

                  آخه تو ...

       2. ترانه دومی اهنگ لحظه ها با صدای معینه که هر چی زمان می گذره جاشو بیشتر تو دلم وا می کنه :

                اگه چشمات منو می خواست تو نگاه تو می مردم

                                                   اگه دستات مال من بود جون به دستات می سپردم

                اگه اسممو می خوندی دیگه از یاد نمی بردم

                                                    اگه با من تو می موندی همه دنیا رو می بردم

               بی تو اما ...

3.      ترانه سومی باز از معینه به اسم جدایی که آهنگ قشنگ مرحوم استاد بیات و صدای دلنشین معین جایی برای خرده گرفتن نذاشته:

            من که تو بن بست غربت زخمی از آوار پاییز

                                                فکر چشمای تو بودم با دلی از گریه لبریز

              شب عاشقونه ی من که حروم شد

                                                          مهلت بودن با تو که تموم شد

                ندونستم باید از تو می گذشتم ...

4.      ترانه چهارمی آهنگ خیال احسان خواجه امیریه که حس و حال عجیبی به آدم میده در عین شیرینی  تلخه:  

       بزار خیال کنم هنوز یه لحظه از نیازتم
                                              اگه تمومه قصه مون هنوز ترانه سازتم

              بزار خیال کنم هنوز پر از تب و تاب منی

                                                   روزا به فکر دیدنم شبا پر از خواب منی
      بزار خیال کنم تو دلتنگی هات ...

5.      ترانه پنجمی آهنگ لحظه ی هجوم غربت از علیرضا عصاره که آهنگ عجیب و قشنگی داره و یه شعر فوق العاده (اگه نشنیدین حتما گوش کنید):

               چه شبایی گریه کردم تو به حالم خنده کردی
                                                   آغوش خداحافظی رو حتی حوصله نکردی
                نه تو عاشقم نبودی مشت تو وا شده پیشم
                                                   دیگه دارم توی هق هق گرگ بارون زده میشم
      اشتباه بود، دل به تو بستن گناه بود ...

6.      ترانه ششمی از علیرضا افتخاریه که منو مسخ خودش کرده هیچی نمی گم جز مثل بالایی اگه نشنیدن برین گوش کنید :

                          می تراوید از نگاهت شور و شرم کودکانه
                                                             می سرودم زیر باران از نگاه تو ترانه
                          می توانستم چو لبخند بر لبانت جان بگیرم
                                                           یا بلغزم همچو اشکی کنج لبهایت بمیرم
          اگر از آن همه شوق و آرزو ...

7.      آهنگ هفتمی و آخری آهنگ مرد سفر از داریوشه، که هرچند زیاد داریوش گوش نمی دم ولی از حس و حال این ترانه هیچوفت نمی تونم بگذرم:

                   در هر منزل این راه بیابان هلاک است

                                          هر چشمه سرابیست که در سینه ی خاک است

                    در هر قدمت خار هر شاخه سر دار

                                            در هر نفس آزار هر ثانیه صد بار

چون همسفر عشق شدی مرد سفر باش ...

                 آهنگ های دیگه ای هم هستند که خیلی دوستشون دارم مثل وایسا دنیا ، متاسفم برات ، من ،تو بارون که رفتی و ... اما این هفتا چیز دیگه ای هستند.

*شخصیت های این قصه بر اساس تخیل نویسنده شکل گرفته اند و هیچگونه مصداق واقعی ندارند!

داستان از اونجا شروع میشه که پسرک قصه ی ما برای بار 27 شکست می خوره و تصمیم می گیره بره و یه عشق دیگه برای خودش دست و پا کنه. پس عصر که میشه یه تیپ درست و حسابی می زنه و موتورش رو هم تمیز می کنه و میره سر راه دخترایی که از مدرسه میان. دختری رو می بینه و برای بار بیست و هشتم یک دل نه صد دل عاشق میشه و برای اینکه عشقشو ثابت بکنه ششصد بار سر راهش با موتور میره و میاد تا اینکه دختره به خونش می رسه.شب که میشه میره و از باجه تلفن( که به لطف ادراه مخابرات برای رفاه حال عشاق تعبیه شده) زنگ می زنه و میگه : از اون لحظه ای تورو دیدم نمی دونم چی شد عاشقت شدم و تو عشق اولم هستی و اگه تو رو دست نیارم خودمو می کشم!

دختره می گه: من راجع به تو چیزای خوبی نشنیدم

پسره می گه: درسته من مشروب می خوردم، دعوا می کردم، شیراز!!!!! زیاد می رفتم اما عشق تو منو متحول کرد

دختره هم از این همه صداقت خوشش میاد وقبول می کنه و از اون روز به بعد شروع می کنن به روزی 12 ساعت تلفنی حرف زدن. تا اینکه بعد از دو هفته دختره با اشک و زاری به پسره زنگ می زنه و میگه یه خواستگار پولدار برام پیدا شده و اگه تو نیای خواستگاریم منو میدن به اون!

خلاصه پسرک هم بلند میشه میره پیش باباش و میگه من زن می خوام. باباش هم فکری می کنه و میگه به به پسر ما بزرگ شده الان 18 سالشه ، نکاح هم که سنت رسول خداست ، روزی هم اون میرسونه. تازه اگه زن ندیم یا میره معتاد میشه یا بلایی سر خودش میاره. خلاصه بلند میشن و میرن خواستگاری دختره. پدر و مادر دختر هم میگن درسته این پسر هنوز دیپلم نگرفته ، سربازی نرفته ، کار نداره ولی همینکه دخترم اونو می خواد کافیه.

اینجای  قصه رو داشته باشید...

اما بشنوید از خواستگار پولدار، خواستگار پولدار قصه ی ما پیرمردی هفتاد ساله بود که زنش به رحمت ایزدی رفته و از اونجایی که شنیده رویدر راحت زن میدن بلند شده و اومده به شهرمون که زوجه ای اختیار کنه. اما وقتی جواب رد رو از دختره می شنوه میره چهار خونه بالاتر و زن بیوه ای میگیره و می بره ولایت خودشون و در اونجا خبر رسیده که زن پیرمرد رفته تو کار غنی سازی اوقات فراغت جوانان و حسابی اسم و رسم رویدر رو بالا برده، دستش درد نکنه!

حالا برگردیم سر قصه ی خودمون...

خلاصه دختر و پسر ماشین می گیرن و میرن لار تا عقد کنن و از فرداش طبق رسم چندین هزار ساله ، دختر رو بر ترک موتور می نشونه و به مدت 100 روز هر روز عصر می رن روی تنب برکه. و حالا که دارم این قصه رو براتون تعریف می کنم خبر اومده که دختره حامله است و احتمال می دن بچه مال دوره عقدیه چون هنوز عروسی نکردن و چون ما هم آدم خوش بینی هستیم میگیم تو زمان عقدی درست کردن و خوشحالیم که خدا یه بچه به این زوج خوشبخت هدیه کرده.

قصه ی ما به سر رسید کلاغه هم به شما ربط نداره که به خونش رسید یا نه

تقدیر برا من مثل یه طنابه که دور گردنم پیچیده شده و هر وقت یکم می خوام از حصار لعنتیش دور بشم فوری به گردنم فشار میاره ! و یکی هم هست پشت حصار تقدیر که هر لحظه که به این خط نزدیک می شم با یه چوب هی می کوبه به سرم و می گه : از محدوده تقدیر دور نشو ... از محدوده تقدیر دور نشو...

ما فقط می تونیم تا اون محدوده ای که تقدیر برامون در نظر گرفته انعطاف داشته باشیم و کاری که می خوایم انجام بدیم. بیشتر از اون دیگه نمی زاره

قبلنا یه جور دیگه فکر می کردم:
می گفتم تقدیر مثل یه رود خونه ست. یکی خودشو می زنه به آب و با جریان میره و میگه که تقدیر داره منو می بره . کسی هم که اینو نمی خواد بر خلاف جریان شنا می کنه و اگه خیلی قوی باشه به یه جایی می رسه.

می گفتم یه مرد باید با همه چیز بجنگه . باید بر خلاف جریان شنا کنه . نباید با زندگی بره باید زندگی رو با خودش ببره. با خودم می گفتم بیچار ه اونه که به اسم تقدیر بزاره همه اتفاقا بیافته

اما حالا وا موندم تو کار خودم. نمی دونم

شما چی میگین؟ تقدیر چیه؟ کدوم درسته؟ 

امروز روز تولدمه!

هر چی سعی می کنم که احساس دیگه ای داشتم باشم نمیشه.

بازم همون روز معمولی با همون کارا و اتفاقی معمولی.فقط تنها موضوعی منو درگیر کرده اینه که آیا من واقعا ۲۲ ساله شدم؟
یعنی واقعا من به اندازه یه آدم ۲۲ ساله بزرگ شدم؟

وای چه احساس بدیه. کاش میشد برگردم به همون دوران بچگی با همون دغدغه های خودش. شکلات و بازی و کارتون و بدترینش امتحان مدرسه!

بدم میاد از اینکه بهم میگن حالا بزرگ شدی شیطنت نکن.سنگین و معقول باش

از اینکه باید تو فکر زندگی باشم.بخوام آیندمو بسازم و ...

کاش قبلش رهایی و بی قیدی رو تجربه می کردم

لطفا دیگه به من نگین که داره روز به روز بهتر میشه . آخه از چه لحاظ ؟ توسط کیا؟ دلتون خوشه ها!

بزار از اینجا حالیتون کنم

ایران پایین شهر جهانه و ما پایین شهر ایران . ما جایی زندگی می کنیم که هنوز توی کوچه پس کوچه هاش بوی تاپاله گاو و چاه فاضلاب بلند میشه . جایی که هنوز نه آب درست و حسابی واسه خوردن داره و نه برقی برای آرامش ، به جاش ما نشستیم وهی منم منم می کنیم!!

آقای رئیس !

امیدوار نیستم .  به آینده اصلا امیدوار نیستم .

وقتی دارم می بینم که دولت کریمه چطوری داره توی آینده ام پی پی میکنه . وقتی دارم حال و روز بچه های رویدر و جاهای دیگه رو می بینم ، خب چی می خواین بگم؟ لابد توقع دارین برم بالای منبر و بگم ما می توانیم؟! نخیر آقای رئیس !

بله بله شما هم حق دارین همه ی مسئولان حق دارند بشینید سر سفره و بخورید ! مال مفتی چه گفتی ( ضرب المثل خودمان است نه؟!)

وقتی کسی انتخاب می کند، باید پی تمامی مشکلات را به تنش بمالد .

طرف این جمله ی من قشر محترم فرهنگیان هستند که بیشترین میزان کارمندان را نیزدر رویدر به خود اختصاص داده اند.

 مردم مخصوصا والدین و دانش اموزان همیشه از این قشر ناراضی بودند .

در حقیقت حتی به نظر شخص بنده معلمین آنگونه که باید و شاید به وظیفه شان عمل نمی کنند و تا حد امکان از زیر بار مسئولیت به این مهمی شانه خالی می کنند و برای خودشان دلایل غیر منطقی می آورند.

از جمله دلایلی که آنها ذکر می کنند از این قرار است:

• ما پشتوانه مالی خوبی نداریم و دولت نسبت به زحمتی که می کشیم حقوق کمی به ما می دهد
• دانش آموزان انگیزه و رغبت به تحصیل کمی دارند دارند ، بنابراین نیازی به این نمی بیننیم که زحمت بیخود بکشیم
• دست ها و مسائل پشت پرده در آموزش و پرورش که ما را نسبت به امر آموزش دلسرد می کند

فعلا فقط می خواهم راجع به این سه موضوع حرف بزنم و روشن کنم که چرا این دلایل غیر منطقی و غیر قابل توجیه هستند.

در مورد مسئله اول اینکه آنها  روزی که می خواستند استخدام شوند آگاهی کاملی از میزان حقوق خود داشتند و می توانستند قبول نکند ! ( اما من منکر این نمی شوم که حقوق معلمی تقریبا کم است اما دلیل خوبی برای توجیه کارشان نیست)

در مورد مسئله دوم من با یک مثال توضیح می دهم :

یکبار یه یک معلمی گفتم : بخاطر اینکه فلان معلم در امر آموزش کوتاهی کرد و حتی نتوانست کتاب درسی را به پایان برساند و من (بلکه تقریبا تمام همکلاسی هایم) هر چه تلاش کردم نتوانستم در امتحان نهایی نمره قبولی بگیرم  برای همین از آن درس متنفر شدم و ایشان در جواب گفت که این دلیل خوبی نیست و باید بیشتر تلاش می کردی !! در آن لحظه خنده ام گرفت و چیزی نگفتم اما  حالا میگویم که ای عزیز پس  چرا وقتی دانش آموزلن انگیزه ندارند و کمتر درس می خوانند شما تلاش بیشتری نمی کنید ؟!!! در ضمن آنها برای درس خواندن پول نمی گیرند این شما هستید که برای درس دادن حقوق می گیرید!!

در مورد مسئله سوم هم همه میدانند که این مسائل فقط در رویدر ما شدت بیشتری دارد و سنگ اندازی ها و کار شکنی های خود فرهنگیان رویدراست که امروزه گره خورده و گریبان گیر خودشان نیز شده است.

کاش فرهنگیان محترم می دانستند که این زندگی و آینده صدها آدم است که دست آنهاست و این فقط یه شعار نیست!

و در پاین نیز جا دارد از معلمین عزیزی که تمام تلاش خودشان را در راستای موفقیت هر چه بیشتر دانش آموزان بکار برده اند تشکر کنم

همیشه و هر جا  هر اتفاقی که بیافته ، وقتی قراره با چیزی یا شرایطی مبارزه کنیم ، همیشه باید انتخاب کنیم. این انتخاب های ما هستند که شخصیت ما رو شکل میدن و در حقیقت ما بوسیله ی آنها تعریف میشیم.

وقتی ما انتخاب می کنیم دیگه نمی تونیم کسی یا چیزی غیر از خودمون رو مقصر بدونیم

کاش میشد بدونیم که :

همیشه میشه کار درست رو برای انجام دادن انتخاب کرد !

سلام !

بعد از حدود یک ماه من دوباره آپ شدم. خب چیکار کنم سرم شلوغ بوده . دنبال بدبختی هام بودم.یه سر تهران رفتم و الان هم اینقدر اعصابم خورده که می خوام سرمو بکوبم به دیفال!!!

اما چه میشه کرد دنیا در گذر است و باید ساخت و از این جور مزخرفا

بعد از گذشتن از این حرفا من یه آمار و ارقام  قشنگ در مورد  وبلاگ تو مجله ی همشهری جوان دیدم گفتم بد نیست شما هم بخونید و اطلاعات عمومی تون زیاد بشه

• در عرض یک سال گذشته  تعداد وبلاگ های جهان از 2 برابر هم گذشته است
• بیش از 75 میلیون وبلاگ در دنیا وجود دارد
• هر روز 120 هزار وبلاگ جدید ساخته میشود ، یعنی 1.4 وبلاگ در هر ثانیه
• روزانه 1.5 میلیون پست جدید در وبلاگ نوشته میشود ، یعنی 17 پست در ثانیه
• 73 درصد کسانی که کامیپوتر شخصی دارند وبلاگ دارند
• روزی 3 تا 7 هزار وبلاگ تبلیغاتی ساخته میشود
• زبان فارسی جزو 5 زبان اول وبلاگ نویسی است
• زاپنی ها بیشترین تعداد وبلاگ را دارند

یه مطلب جدید هم دارم که بزودی میزارم تو وبلاگ البته یکی دو روز صبر می کنم که این مطلب یکم جا بیافته!!

 این توصیه رو همیشه از پدر و مادرهایمان شنیدیم که : "خوب درس بخوان تا در رشته ی خوب دانشگاهی قبول بشی تا در شرکت بزرگی استخدام بشی "

اما نکته ی مهم اینه که آیا دانشگاه یا تحصیل به ما یاد میده که ما چطوری پولدار بشیم؟ حقیقت اینه که مدرک تحصیلی نهایتا دست ما را در شرکتی بند می کنه ما در قبال گرفتن حقوق و مزایا و خودمان را به قیمتی می فروشیم . ابتدای امر شاید این کار خوب باشه و شما هم بتوانید مدارج ترقی رو طی کنید اما همونطور که میدونید زندگی خرج داره وقتی که پای فرزندان وسط میاد و آینده آنها و پس انداز و وام و مالیات و ... می بینید که جایی اشتباه کردین.

باید طرز فکرها رو عوض کرد، باید درست آموزش دید،

زندگی نیاز به ریسک پذیری داره وما فقط باید روی آنها میدیریت داشته باشیم .

دنیا عوض شده ، پدران ما نسخه ای برای ما می پیچند که حتی برای برای زمان خودشان قابل استفاده نبوده .

چرا هیچ وقت به ما نگفتند خوب درس بخوان تا شرکت بزرگی را بخری

پول قدرت است ولی قدرتمند تر از آن اشنایی با مسائل مالیست که نه در دانشگاه به ما می آموزند و نه در خانه.

پس بهتره خودمون دست بکار شیم و یه جور دیگه شروع کنیم

ما میتوانیم هر آرزویی داشته باشیم اما زندگی سخت است . جبران ناپذیر و غمناک . تو سعی داری چه به من بگویی : اینکه مردم سعی دارند یکدیگر را محکوم کنند؟ هیچ کس مرا نخواهد فهمید و این وجهی از زندگی من است!!

یکی از بدترین اتفاقاتی که برای ادم در راه پیشرفت می افته عادت کردن به زندگی روز مره است . اینکه بعد از مدتی به یک نوع یکنواختی برسی و نخواهی از محدوده اون بیرون بیایی.

این اتفاق برای ما که تو جامعه کوچکتری قرار داریم و از لحاظ اینکه تنوع زیادی در نحوه برخورد و تعامل با افراد نداریم سریعتر رخ میده.

 من هم که الان این حرف ها رو میزنم دچار یک روزمرگی مزمن شدم و تقلا می کنم که از این حالت در بیام. برای من و خودتون دعا کنید

ریسک متفاوت بودن را بپذیر اما سعی کن بودن جلب توجه متفاوت باشی

هر چند که این حرف یه شعاره اما باز شعار قشنگیه.

انیشتین هم دو کلمه میگه:Think different

یعنی اینکه متفاوت فکر کن!

که به عقیده من متفاوت فکر کردن مرحله ی اول متفاوت بودنه